Spinale injecties.
Welke werken, welke niet.

Een nuance bij hernia’s

Een Nederlandse cohortstudie (van Helvoirt et al., Pain Medicine 2014) suggereert dat er met de juiste aanpak meer mogelijk is: van 69 operatiekandidaten die transforaminale epidurale injecties kregen, gevolgd door MDT-oefentherapie (McKenzie), hoefde na een jaar nog maar ongeveer 22% geopereerd te worden. Dit vraagt om zorgvuldige selectie van patiënten, de juiste timing en de combinatie met oefentherapie. Omdat dit een cohortstudie zonder controlegroep was, kan het onderzoek niet bewijzen dat de injecties zelf het verschil maakten.

Deze behandelingen richten zich op de kleine facetgewrichtjes tussen de wervels of op het SI-gewricht, met een corticosteroïdinjectie of door het zenuwtakje naar het gewricht uit te schakelen (radiofrequente denervatie). Het doorslaggevende onderzoek is Nederlands: de MINT-trials (Juch et al., JAMA 2017) randomiseerden 681 patiënten in drie onderzoeken en vonden dat radiofrequente denervatie bovenop een gestandaardiseerd oefenprogramma geen klinisch relevante verbetering van de pijn opleverde.

NICE laat nog een smalle deur open: radiofrequente denervatie kan worden overwogen als niet-chirurgische behandeling niet heeft geholpen, de pijn matig tot ernstig en plaatselijk is, en alleen ná een positieve reactie op een diagnostische proefblokkade (aanbevelingen 1.3.2 en 1.3.3). De Nederlandse richtlijn wervelkolomgerelateerde pijnklachten stelt dat een SI-injectie overwogen kan worden als conservatieve therapie onvoldoende helpt, bij voorkeur in studieverband, en noemt het onderliggende bewijs zeer beperkt.

NICE noemt een groep injecties die niet aangeboden zou moeten worden bij lage rugpijn: intra-articulaire facetinjecties, intradiscale therapie, platelet rich plasma (PRP), stamcelinjecties, prolotherapie en triggerpointinjecties met welk middel dan ook. Bij de meeste hiervan is het bewijs niet alleen dun; de beter opgezette onderzoeken laten simpelweg geen voordeel zien boven een placebo-injectie.